Aidan kreeg van mij voor zijn verjaardag een echte trein. Een locomotief en wat rails. Schaal N dus heel klein met het plan om een mooie treintafel te maken. Helaas ben je er niet met zo’n doosje. Dus ettelijke euro’s verder staat er een kleine wereld in zijn kamertje. Het grote werk zit er bijna op en nu is het een kwestie van de kleine dingen. Nog enkele huisjes. Auto’s en mensjes. Lekker priegelen. Ik was vanavond begonnen met het plakken van een huisje. Misschien kwam het door het gefriemel met raampjes en deurtjes. Misschien was het de wijn of de lijmlucht die mijn hersens deed werken. We hadden vroeger een grote treintafel op zolder waar ik aardig wat tijd mee heb gespeeld. Maar ik was niet degene die het gemaakt had. Ik vroeg me af of mijn vader ook zo aan de tafel zat. Met lijm en mesje. geconcentreerd bezig met het plakken van huisjes. Het uitdenken van een kleine wereld. Ik heb het hem eigenlijk nooit gevraagd. Misschien leest ie dit en komt het antwoord. Misschien moet ik het maar eens vragen. Gewoon over vroeger, hoe hij mij de dingen liet zien. Ik weet er niet zoveel meer van. Soms een kleine herinnering. Ik hoop in ieder geval wel dat mijn enthousiasme voor modelbouw. Of in het minste geval het creatieve een beetje om mijn ventje neerdaalt. Wie weet zit hij ook ooit aan een tafel iets te plakken en denkt hij dan het zelfde als ik nu. Een mooie gedachte als je het mij vraagt.
