Verzin Maar Wat

Hij heeft hem hoor. Na een paar weken ploeteren, duiken en doen heeft Aidan zijn zwemdiploma B. Tussen de enorme drukte van oma’s en opa’s, ouders en aanverwanten heeft meneer het goed gedaan. Supertrots was hij natuurlijk en wij ook. Eindelijk hoeven we niet meer naar dat warme zwembad. Hij gaat nog wel voor zijn C maar dan via school. Een mooi rijtje om te hebben.

Eindelijk heb ik hem dan mogen zien. The Thing. Niet de oude uit 1982 maar de onlangs gemaakt nieuwe versie. Eigenlijk is het een prequel. Het verhaal van wat er voor de oorspronkelijk film gebeurde. En ik zeg eindelijk want destijds was er al sprake dat er een vervolg zou komen. En gerucht dat dus bijna 25 jaar duurde en nu dus tot een nieuwe film heeft geleid. Destijds waren de effecten al fantastisch. Alles met latex en miniaturen en onlangs heb ik hem nog een keer gezien en ze bleven overeind. Je kunt je voorstellen dat de nieuwe versie vol CGI zit en mooie effecten. Dat is zo, maar het is ze gelukt om de oorspronkelijke sfeer te behouden. En gelukkig een goede prequel. Geen nieuwe weg ingeslagen maar naadloos aangesloten bij de oorspronkelijke film. Ik verwachte bijna Kurt Russel nog even te zien. Hoe dan ook een lekker spannende film die ik zeker nog een keer rustig thuis opnieuw wil zien. Al is het alleen maar om nog een keer al die gruwel van het ding te zien. Lekker hoor.

Vandaag was mijn eerste dag bij mijn nieuwe werkgever Tellus. Zo’n eerste dag is natuurlijk altijd even aftasten. Kijken wat er zoal speelt. Praten met collega’s. Voelsprieten laten bewegen en zien waar ik als eerste mijn kennis kan inzetten. Een eerste dag is ook je toegangspas regelen. Email account activeren en zorgen dat alles aanwezig is waarmee ik aan de slag kan. Nu heb ik niet veel nodig om aan de slag te kunnen. Als Scrumcoach is het veel praten en tussen de regels lezen. Eerste adviezen geven en vooral kijken waar er dingen goed gaan en helaas ook niet goed gaan en natuurlijk beter kunnen. Een eerste training ben ik aan het voorbereiden en heb ik nu al zin in. Maar goed. Een eerste dag dus bij Tellus. Ze zitten in de Van Nelle Ontwerpfabriek. Voorheen de oude koffie en tabac fabriek (en kauwgom). Ze was vandaag gehuld in de mist wat toch wel een aparte mooie eerste dag sfeer gaf.

Eindelijk is het dan zover. Aidan mag afzwemmen op zijn B. Naar mijn idee kan hij al lang heel goed zwemmen maar de zwemtraining is tegenwoordig ongeveer gelijk aan die van het olympisch team en moet iedere beweging perfect zijn. Maar vanavond heeft hij het dan eindelijk voor elkaar en mag hij volgende week voor zijn B afzwemmen. En dan. Een geen zwemles meer waar ik bij hoef te zijn. Hij zwemt ook nog met school en daar dus een mooie gelegenheid om zijn C proberen te halen. Op zich hoeft dat van mij niet maar als hij toch bezig is kan hij het in ieder geval proberen. Maar nu dus geen over fanatieke ouders meer die met hun neus tegen de ramen hun kinderen staan aan te moedigen en vergeten dat er ook nog andere ouders zijn. Gelukkig hoef ik dat niet meer mee te maken.

Het was er vandaag de dag voor. De Efteling. Aidan had een prijs gewonnen omdat ik een foto waar hij als elf verkleed was had ingezonden. Gratis toegang tot het park en voor de musical Droomvlucht. Nu was hij naar die laatst toevallig ook afgelopen woensdag geweest maar zo’n extraatje laat je niet lopen. Hij was toevallig vrij en het was een mooie dag. Dus doken we tussen de elfen. Je mocht namelijk verkleed gaan zoals je op de ingezonden foto stond. En dat deze zo’n 110 inzenders. We waren dus omgeven tussen kleine elfjes en grote. Dat laatste baarde me toch wel een beetje zorgen. Er liepen types tussen die rijp waren voor opname. Ok. Het kind in jezelf moet je nooit laten verdwijnen maar er zijn grenzen als er een labiel type met vleugels langs je heen dwarrelt. Maar goed. Aidan vond het prachtig ook al was hij zelf niet verkleed. Maar we verlieten het fladderende gedoe voortijdig om lekker het park ik te gaan. De vliegende Hollander twee keer. Het schip wel vier keer. En meneer heeft zelfs geschaatst. We waren de laatst zo’n beetje toen alles dicht ging. We kregen de laatste soep en worst bij een eetplek. Voor niets want de kassa was al gesloten. Mooi mee genomen dus. En op naar de musical. Die was best knap gemaakt. Droomvlucht in verhaalvorm. De decors gingen mooi in elkaar over en omgeven door die 110 elfjes keken we naar het sprookje voor ons. Aidan kon er weer van genieten. Moe en blij gingen we naar huis. Meneer ligt nu in bed. Elfen en trollen bevolken zijn dromen. Hij mag nog even kind zijn met alles magie die er bij hoort.

Ik heb Battlefield 3 nog niet uit of de volgende wargame staat al weer op de agenda. Deze lijkt me wel heel mooi om te spelen en eergisteren lagen de fans al ‘s nachts voor de winkels om deze zo snel mogelijk te mogen spelen. Nu ben ik nog een echte N00b en word online aardig in de pan gehakt. Maar het filmpje hieronder geeft me toch wel de hoop dat ik kan uitgroeien tot Vet.

Ja. Het is dan eindelijk zover gekomen. Ik ben op de knieën gegaan voor Simone. Na drie jaar heeft ze me zover gekregen. In haar huis en het gebeurde afgelopen zondag. Wat een rustig dagje zou worden is uiteindelijk heel inspannend geworden. Maar het is voor ons en ik kon gewoon niet wachten. Alles moest aan de kant en het slopen kon beginnen. De oude vloer eruit en de nieuwe erin. Een laminaatvloer van PVC. Het leggen gaat net zo als met gewoon laminaat alleen het klikken is ietsje zwaarder. Aan het eind van de dag had ik geen handen en knieën meer over maar 1/3 is gedaan. Morgen verder en dan langzaam naar de keuken. Gelukkig geen gezaag of stof. Het op maat snijden gaat met een Stanleymes en het kan daardoor heel precies gebeuren. Morgen dus weer verder en kruipen over de vloer van Simone.