Soms zou je willen dat bepaalde kleine initiatieven verder worden opgepakt en uitgebreid. Zo kwam ik deze short movie tegen. Het lijkt een deel van een echte film maar helaas is het dat niet. Maar dat zou je wel willen. Dit is het soort film wat je zou willen zien. Origineel. Mooi uitgevoerd en met potentie om een blockbuster te worden. Voor nu dus alleen een amuse van iets wat zou kunnen zijn. Enjoy.
Ik ben eigenlijk niet zo van dat jaar wisselen. Vroegen wel. Ik zorgde voor kaarten. Stuurde ze naar iedereen die ik kende en maakte mijn lijstjes met wensen klaar voor het nieuwe jaar. Maar ik ben daar niet meer zo van. Misschien komt het omdat je iets ouder wordt en hopelijk iets wijzer. Ik weet dat er van lijstjes met voornemens niets terecht komt. En dat het over het algemeen dezelfde wensen zijn als het vorig jaar. Het stilstaan van de wereld vind ik wel lekker. Even rustig om je heen, vooral tussen kerst en het nieuwe jaar. Lege straten. Even tijd om na te denken en je mag even niets doen. Prestatiedrang staat op een laag pitje. Niet omdat ik het niet heb maar omdat er geen ontvangers voor zijn. Afspraken die ik wil maken worden afgehouden. En plannen worden pas volgend jaar gelezen. De rede dat ik mijn laatste dagen van het jaar een beetje uitzit. Ik doorsta en overleef zou je kunnen zeggen. We zien wel weer hoe de wereld weer in jumpstart gaat volgend jaar. Hoe opeens iedereen weer wakker is geworden en vol met ideeën en plannen zit. Lijstjes met nieuwe voornemens overspoelen je en voor je het weet zit je weer in de race van het nieuwe jaar. Ik noem het voor nu nog maar even zitten in de luwte van de storm. Dus voor nu mijn beste wensen met een kaart die ik al een paar keer gezonden heb. Sommige kennen hem al, en voor andere is deze nieuw. Als een grap die opnieuw vertelt wordt. Je kunt er om gniffelen of er volmondig om lachen. Eigenlijk net als het aankomende jaar. Veel van het zelfde en volgens verwachting. En veel onbekend om te ontdekken. Iets wat allebei mooi is.
Zo tegen het einde van het jaar maak ik de balans op. Niet dat ik al mijn overwinningen of verliezen tegen elkaar ga wegstrepen maar ik struin een beetje mijn contacten af. Bij het vinden van mijn nieuwe werk en wat ik wil doen heb ik ook gebruik gemaakt van mijn LinkedIn. Het is namelijk heel goed om een actief netwerk te hebben. Niet alleen als je werk zoekt maar ook als je feedback nodig hebt vanuit je kennisveld, in mijn geval Scrum. Maar daar heb ik het hier even niet over. Waar ik het over wil hebben is een nieuwe dienst op het internet. Eentje die je LinkedIn netwerk zichtbaar maakt. En dat is heel leuk en vooral ook heel handig. Je kunt letterlijk zien hoe de lijntje lopen. En opeens zie je ook wat de belangrijkste of in ieder geval meest invloedrijke gedeeltes van je netwerk zijn. De mijne kun je hier zien en als je zelf een LinkedIn netwerk hebt kun je zelf ook je visuele netwerk zichtbaar maken.
Oef wat klinkt dat weer zwaar. Maar nog drie weken en dan is het jaar voorbij. Het schijnt dat er weer gewoon een nieuw jaar achter zit maar daar hebben we het nog even niet over. Het is nu nog 2011 en we zetten de laatste stappen in dit bewogen jaar. Bewogen in ieder geval voor mij. Van baan gewisseld, wat heel goed bevallen is. Op vakantie samen met Simone naar Schotland. Was ook heel mooi. Heel veel mooie foto’s gemaakt met het Urban Photo Collective. En Verder eigenlijk gewoon een bezig jaar. Niet echt een met enorme uitschieters of tegenslagen. Ik ben er achter gekomen wat ik graag wil doen in mijn werk. Ook niet onbelangrijk. Heb een redelijk stabiel bestaan. Ik ben gezond en de mensen om mij heen gelukkig ook. Het hardlopen heeft een nieuwe boost gekregen doordat ik me aansloot bij een hardloopgroep. Dus al met al een mooi jaar dat denk ik rustig wegkabbeld (we doen niet zo veel met de kerst en oude en nieuw). En een nieuw mooi jaar met ongetwijfeld uitdagingen, mooie en lelijke dingen, en vooral nieuwe ervaringen. We gaan het meemaken en afwachten. Je kunt er slechts de tanden inzetten, beetpakken en er voor gaan.
Vandaag was mijn eerste dag bij mijn nieuwe werkgever Tellus. Zo’n eerste dag is natuurlijk altijd even aftasten. Kijken wat er zoal speelt. Praten met collega’s. Voelsprieten laten bewegen en zien waar ik als eerste mijn kennis kan inzetten. Een eerste dag is ook je toegangspas regelen. Email account activeren en zorgen dat alles aanwezig is waarmee ik aan de slag kan. Nu heb ik niet veel nodig om aan de slag te kunnen. Als Scrumcoach is het veel praten en tussen de regels lezen. Eerste adviezen geven en vooral kijken waar er dingen goed gaan en helaas ook niet goed gaan en natuurlijk beter kunnen. Een eerste training ben ik aan het voorbereiden en heb ik nu al zin in. Maar goed. Een eerste dag dus bij Tellus. Ze zitten in de Van Nelle Ontwerpfabriek. Voorheen de oude koffie en tabac fabriek (en kauwgom). Ze was vandaag gehuld in de mist wat toch wel een aparte mooie eerste dag sfeer gaf.
Het was er vandaag de dag voor. De Efteling. Aidan had een prijs gewonnen omdat ik een foto waar hij als elf verkleed was had ingezonden. Gratis toegang tot het park en voor de musical Droomvlucht. Nu was hij naar die laatst toevallig ook afgelopen woensdag geweest maar zo’n extraatje laat je niet lopen. Hij was toevallig vrij en het was een mooie dag. Dus doken we tussen de elfen. Je mocht namelijk verkleed gaan zoals je op de ingezonden foto stond. En dat deze zo’n 110 inzenders. We waren dus omgeven tussen kleine elfjes en grote. Dat laatste baarde me toch wel een beetje zorgen. Er liepen types tussen die rijp waren voor opname. Ok. Het kind in jezelf moet je nooit laten verdwijnen maar er zijn grenzen als er een labiel type met vleugels langs je heen dwarrelt. Maar goed. Aidan vond het prachtig ook al was hij zelf niet verkleed. Maar we verlieten het fladderende gedoe voortijdig om lekker het park ik te gaan. De vliegende Hollander twee keer. Het schip wel vier keer. En meneer heeft zelfs geschaatst. We waren de laatst zo’n beetje toen alles dicht ging. We kregen de laatste soep en worst bij een eetplek. Voor niets want de kassa was al gesloten. Mooi mee genomen dus. En op naar de musical. Die was best knap gemaakt. Droomvlucht in verhaalvorm. De decors gingen mooi in elkaar over en omgeven door die 110 elfjes keken we naar het sprookje voor ons. Aidan kon er weer van genieten. Moe en blij gingen we naar huis. Meneer ligt nu in bed. Elfen en trollen bevolken zijn dromen. Hij mag nog even kind zijn met alles magie die er bij hoort.
Vampiers, weerwolven, elven, zombies en mummies. Alles lijkt hier in huis rond te spoken en vooral in de fantasie van Aidan. Dus probeer ik bij hem in ieder geval de grens tussen fictie en werkelijkheid een beetje helder te maken. Niet dat ik hem zijn fantasie niet gun, ik ben zelfs blij dat hij die heeft. Maar het kan soms wel eens vermoeiend zijn als ik hem weer moet uitleggen dat vampiers en weerwolven alleen in verhalen leven. Nu zijn er, voor zover ik weet, geen musea over die laatste twee. Maar wel over mummies. Dus togen wij naar het Rijksmuseum voor de oudheid in leiden. Daar lagen ze netjes achter glas. Mummies in diverse soorten en maten. Meneer vond het geloof ik wel interessant als kun je dat met hem nooit met zekerheid zeggen want hij snelt langs de vitrines alsof we binnen vijf minuten weer buiten moeten staan. Een speurtocht doen vind hij niet boeien en teksten lezen krijg ik er bij hem niet in. Maar ik geloof wel dat hij een indruk heeft gekregen van het oude Egypte. Het Romeinse rijk en hoe wij hier in Nederland er vroeger natjes bij zaten. Toch even een leerzaam middagje tussen de stoffige lijken.
Opeens sta ik vrijwel iedere dag in de file. Bumper aan bumper kleven richting Utrecht. Niet echt een hele fijne tijdsbesteding. Ik ben al niet echt een ochtendmens en drink mijn koffie het liefst op mijn werkplek. Hierdoor zit ik vrij slaperig in de auto en tuf in een sukkelgangetje naar het werk. Gelukkig wel werk wat ik heel erg leuk vind. Namelijk Scrumcoach en trainer zijn voor een vrij grote organisatie. Ik mag mensen begeleiden in het fijne werken met Scrum en ze vooral ook het Agile gedachtengoed bij brengen. Dus veel praten. Luisteren en adviseren. Ik heb soms het gevoel dat ik niet veel doe maar merk vervolgens wel resultaten. Mijn geduw en getrek heeft zin, en dat is super leuk om te merken. Niets is namelijk leuker dan zien dat mensen iets leren en er iets mee doen. Dat je gedachten veranderd en dat je invloed uitoefent. Vaak is daar niet veel voor nodig. Vaak kun je met een klein gesprek, grote gevolgen veroorzaken. Dat maakt mijn tuf naar het midden van het land meer dan waard.
Ik ben weer lekker bezig met de voorbereidingen voor de tweede serie van City villians. Een serie die ik een tijdje geleden bedacht heb en waar ik reeds drie villians voor geschoten heb. De volgende drie worden nog iets heftiger en pak ik meer mee uit maar het blijft passen in het thema. Misdadigers lager then life. Twee mooie modellen heb ik al. De laatste en zesde foto laat nog even op zich wachten en moet nog vorm krijgen in mijn fantasie. Maar vijf en zes krijgen al aardig vorm. Twee vrouwelijke modellen met zware wapens in een mooie locatie. 11 september is de shot. Ik kan niet wachten en leef er weer helemaal naar toe.
