Verzin Maar Wat

We hadden het zo mooi voor elkaar en het zou een super mooie verrassing zijn. Een extra bonus tijdens een dagje fotograferen met het Urban Photo Collective. Het plan was om te fotograferen bij de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM). Nu moet je weten dat het terrein deels openbaar is. Er is een enorme campus waar je mag komen maar alles is daar redelijk strak getrokken. En een gedeelte wat verlaten en verloederd is. En dat is nu net wat we zo graag vastleggen. Dus na een korte verkenning van het terrein vol roest en mooi verval ben ik samen met een van de medeorganisatoren flink aan het bellen en mailen gegaan. Een zoektocht want wie is nu de eigenaar van dat terrein. Via via kwam ik uiteindelijk bij de bewaking en die zou een en ander uitpluizen. En zowaar. Twee dagen voor de shoot kreeg ik een telefoontje. Geen bezwaar om te gaan fotograferen. Zorg voor je eigen veiligheid en have fun. Dus samen met 39 fotografen klommen we om het hek en gingen hele mooie dingen fotograferen. Tot er opeens twee boze mannetjes liepen. Ofwel, een boos mannetje die zei dat ze (hij en de baas) geen toestemming hadden gegeven. De andere hoorde alleen zichzelf graag praten en bleef in herhaling vallen. De beveiliging werd gebeld en we werden met zijn allen het terrein af gestuurd. En dat was toch zo jammer want het was er zo mooi en dat bargoen zou voor altijd verloren gaan in sloop. Maar we kwamen niet verder met de mannetjes en de beveiliging moest er een beetje om lachen. Natuurlijk gingen ze geen politie bellen. Wat wil je met 39 man op het buro. Veel te veel gedoe. Maar uiteindelijk natuurlijk wel jammer aangezien we het zo mooi hadden geregeld. Blijkbaar moet je in onze mooie stad Rotterdam heel veel moeite doen om de laatste mooie plekjes vast te leggen en zien veel mensen er niet het nut of de schoonheid van in. Dat maakt onze zoektochten natuurlijk wel interessanter. Want als je dan eens tegen een mooie verborgen locatie aanloopt en je kunt het regelen dan is de beloning des te groter. Deze zaterdag hebben we een beetje kunnen vastleggen. 39 fotografen zorgen voor ene mooie dekking. En hopelijk komt het de volgende keer wel goed.

Soms zou je willen dat bepaalde kleine initiatieven verder worden opgepakt en uitgebreid. Zo kwam ik deze short movie tegen. Het lijkt een deel van een echte film maar helaas is het dat niet. Maar dat zou je wel willen. Dit is het soort film wat je zou willen zien. Origineel. Mooi uitgevoerd en met potentie om een blockbuster te worden. Voor nu dus alleen een amuse van iets wat zou kunnen zijn. Enjoy.

Wat doe je als je met drie gasten bent en in 44 dagen door 18 landen reist met 18 vluchten en 2 videocamera’s. Je schiet een paar terrabyte aan video. En dat verwerkt je tot een briljant filmpje van 1 minuut. Het gaat flink het internet over dus misschien heb je hem al gezien. Maar hij blijft mooi en inspiratievol.

Ik ben eigenlijk best wel merkvast. Mijn fotocamera is Canon. Mijn Kleding eigenlijk alleen Esprit en mijn computer is Apple. Ik werk het liefst alleen maar volgens Scrum en Agile. En speel het liefst op mijn Xbox. Zo ook mijn hardloop gear. Allemaal Nike. En het leuk van Nike is dat je het ook zelf naar je hand kunt zetten. Ze hebben namelijk zo iets als Nike ID. Hiermee kun je zelf je kleding en schoenen je eigen uitstraling geven. Ik ben langzamerhand aan nieuwe schoenen toe en heb voor de grap maar eens een paar ontworpen. Na Oktober doe ik ze mijzelf denk ik kado als ik de Bergscheplasloop heb overleeft. Een mooi presentatie ding en iets om voor te gaan lijkt mij.

Het was een heel gaaf dagje. Vroeg op en aan de slag. Mensen coördineren dat ze op de locaties aan de slag kunnen. Drie locaties. Het oude postkantoor aan de Coolsingel, het dak van het Groothandelsgebouw en de daken en brandtrappen van de Creative cube aan het Delftseplein. Om 10:00 dropen de fotografen binnen, de modellen en visagisten waren al op de locaties. De ruim 70 fotografen ingedeeld in drie groepen. Nog even wat veiligheid verhaaltjes en afspraakjes en gaan. Iedereen ging er volledig in op. Om de twee uur wisselde de groepen van locatie om zo de verschillende sferen en modellen te kunnen vastleggen. Aan het eind van de dag alles klaar maken voor het feest. Nog wat presentaties in elkaar zetten en vieren met iedereen dat het Urban Photo Collective vijf jaar bestaat. Ik mocht alles aan elkaar praten en dat was weer super leuk. Sorry, maar ik sta soms graag in de spotlight. Maar de credits gingen natuurlijk naar iedereen. Organisatoren, modellen en natuurlijk de fotografen. Er werd een mooi boek gepresenteerd dat binnenkort verkrijgbaar is voor iedereen. En er was drank, hapjes en een groot gehalte van tevreden gevoel en berusting. De landelijke High Five dag was voorbij. En iedereen is met ladingen foto’s naar huis gegaan. De komende weken zullen de foto’s te zien zijn op de site van het collectief. Voor nu plaats ik maar een shootershot van mijzelf. Want dat in de spotlight staan van mij is ook wel eens leuk.

Ik liep er al een tijdje mee in mijn kop. Een serie over misdadigers maar dan net even iets groter dan het normale leven. Dus geen crimineeltjes met mesjes maar het soort die je niet alle dag tegenkomt. De tegenstanders van superhelden. De Jokers zonder schmink. De eerste drie zijn vastgelegd en nu verder denken voor de volgende. In totaal waarschijnlijk zes badguys en badgirls. Alleen hoe en waar moet ik nog bedenken. Maar de eerste staan nu live en ik ben er blij mee. Gaaf om te doen. Dus nu weer speuren naar nieuwe modellen, locaties en wapens. De eerste drie zijn geschoten in het oude postkantoor aan de Coolsingel in Rotterdam. Een super mooie locatie die ik nog wel een paar keer ga gebruiken. Zolang het kan en mag natuurlijk.

Mijn inspiratie heeft opeens grotere vormen aangenomen. Ik mag nog even wat langer de sleutel vasthouden van het oude postkantoor aan de Coolsingel. Dus gelijk maar begonnen met het plannen van de volgende fotoshoot. Ik loop al een tijdje met een idee dat ik wil uitvoeren en de locatie is daar uitermate geschikt voor. Het heeft wat voorbereiding nodig maar verder is het een kwestie van mensen regelen en gaan. De komende weken schiet ik er mijn eerste foto’s. Ik zal ze nog niet direct online zetten omdat ik ze als serie wil publiceren. Maar bij mij is de voorpret al begonnen. Het wordt lekker crimineel.

Het was een top dag. Afgelopen zaterdag met Urban Photo Collective de kans gekregen om te mogen fotograferen in het voormalig postkantoor aan de Coolsingel in Rotterdam. Ik had de sleutel dus we konden van vroeg tot laat terecht en mochten overal komen. Een kans die menigeen niet onbenut liet. Een opkomst van vijftig fotografen waaronder nieuwe gezichten en oude. Een mooi gezelschap. Om 10:15 mochten ze naar binnen en na een korte toelichting van mij mocht men los gaan op het pand. Ik had als verrassing een paar modellen geregeld. En die deden het fantastisch. Er zijn volgens mij over de duizend foto’s gemaakt. Reken maar uit als vijftig fotografen flink doorschieten. Ik mocht zelf door ruim zevenhonderd foto’s spitten en ben nog niet klaar met uitzoeken. De resultaten zijn al te zien op Flickr. En zoals altijd is de diversiteit groot. Geen enkele fotograaf schiet zoals de ander. Ook al staan ze naast elkaar. En dat maakt het dat meegaan met een dagje Urban Photo Collective altijd leuk is en voor ieder iets unieks oplevert. Volgende maand weer een die ik mag organiseren. En dat doe ik maar al te graag. Ik hoop alleen dat ik deze shoot kan evenaren. We gaan het zien.

Wat doe je als je ziek thuis zit. Je slaapt veel. Je slikt dingen die je liever niet naar binnen krijgt. In mijn geval werk ik nog een beetje tussendoor. Maak nog wat afspraken, langleven internet. En je kijkt naar vier muren. Toch ben ik er nog even op uitgetrokken. De natuur in. Heb ik bergen beklommen. Lekker de trein genomen en bij een mooi bergmeer mijn camera neergezet. Ik kwam een prachtig klein dorpje tegen met vakwerkhuisjes. Niet veel mensen liepen op straat en de locale industrie lag vandaag een beetje stil. Het donderend geraas van de waterval was indrukwekkend maar ook rustgevend. Ik heb een paar mooie plaatjes kunnen schieten voordat ik weer naar huis ging. Toch fijn dat dit soort romantische  omgevingen zo dicht bij huis zijn. Dat je soms heel even, ook al ben je ziek en snotterig thuis, je toch even kunt genieten van de natuur en rust.

Aidan kreeg van mij voor zijn verjaardag een echte trein. Een locomotief en wat rails. Schaal N dus heel klein met het plan om een mooie treintafel te maken. Helaas ben je er niet met zo’n doosje. Dus ettelijke euro’s verder staat er een kleine wereld in zijn kamertje. Het grote werk zit er bijna op en nu is het een kwestie van de kleine dingen. Nog enkele huisjes. Auto’s en mensjes. Lekker priegelen. Ik was vanavond begonnen met het plakken van een huisje. Misschien kwam het door het gefriemel met raampjes en deurtjes. Misschien was het de wijn of de lijmlucht die mijn hersens deed werken. We hadden vroeger een grote treintafel op zolder waar ik aardig wat tijd mee heb gespeeld. Maar ik was niet degene die het gemaakt had. Ik vroeg me af of mijn vader ook zo aan de tafel zat. Met lijm en mesje. geconcentreerd bezig met het plakken van huisjes. Het uitdenken van een kleine wereld. Ik heb het hem eigenlijk nooit gevraagd. Misschien leest ie dit en komt het antwoord. Misschien moet ik het maar eens vragen. Gewoon over vroeger, hoe hij mij de dingen liet zien. Ik weet er niet zoveel meer van. Soms een kleine herinnering. Ik hoop in ieder geval wel dat mijn enthousiasme voor modelbouw. Of in het minste geval het creatieve een beetje om mijn ventje neerdaalt. Wie weet zit hij ook ooit aan een tafel iets te plakken en denkt hij dan het zelfde als ik nu. Een mooie gedachte als je het mij vraagt.