Verzin Maar Wat

Het was een top dag. Afgelopen zaterdag met Urban Photo Collective de kans gekregen om te mogen fotograferen in het voormalig postkantoor aan de Coolsingel in Rotterdam. Ik had de sleutel dus we konden van vroeg tot laat terecht en mochten overal komen. Een kans die menigeen niet onbenut liet. Een opkomst van vijftig fotografen waaronder nieuwe gezichten en oude. Een mooi gezelschap. Om 10:15 mochten ze naar binnen en na een korte toelichting van mij mocht men los gaan op het pand. Ik had als verrassing een paar modellen geregeld. En die deden het fantastisch. Er zijn volgens mij over de duizend foto’s gemaakt. Reken maar uit als vijftig fotografen flink doorschieten. Ik mocht zelf door ruim zevenhonderd foto’s spitten en ben nog niet klaar met uitzoeken. De resultaten zijn al te zien op Flickr. En zoals altijd is de diversiteit groot. Geen enkele fotograaf schiet zoals de ander. Ook al staan ze naast elkaar. En dat maakt het dat meegaan met een dagje Urban Photo Collective altijd leuk is en voor ieder iets unieks oplevert. Volgende maand weer een die ik mag organiseren. En dat doe ik maar al te graag. Ik hoop alleen dat ik deze shoot kan evenaren. We gaan het zien.

Wat doe je als je ziek thuis zit. Je slaapt veel. Je slikt dingen die je liever niet naar binnen krijgt. In mijn geval werk ik nog een beetje tussendoor. Maak nog wat afspraken, langleven internet. En je kijkt naar vier muren. Toch ben ik er nog even op uitgetrokken. De natuur in. Heb ik bergen beklommen. Lekker de trein genomen en bij een mooi bergmeer mijn camera neergezet. Ik kwam een prachtig klein dorpje tegen met vakwerkhuisjes. Niet veel mensen liepen op straat en de locale industrie lag vandaag een beetje stil. Het donderend geraas van de waterval was indrukwekkend maar ook rustgevend. Ik heb een paar mooie plaatjes kunnen schieten voordat ik weer naar huis ging. Toch fijn dat dit soort romantische  omgevingen zo dicht bij huis zijn. Dat je soms heel even, ook al ben je ziek en snotterig thuis, je toch even kunt genieten van de natuur en rust.

Aidan kreeg van mij voor zijn verjaardag een echte trein. Een locomotief en wat rails. Schaal N dus heel klein met het plan om een mooie treintafel te maken. Helaas ben je er niet met zo’n doosje. Dus ettelijke euro’s verder staat er een kleine wereld in zijn kamertje. Het grote werk zit er bijna op en nu is het een kwestie van de kleine dingen. Nog enkele huisjes. Auto’s en mensjes. Lekker priegelen. Ik was vanavond begonnen met het plakken van een huisje. Misschien kwam het door het gefriemel met raampjes en deurtjes. Misschien was het de wijn of de lijmlucht die mijn hersens deed werken. We hadden vroeger een grote treintafel op zolder waar ik aardig wat tijd mee heb gespeeld. Maar ik was niet degene die het gemaakt had. Ik vroeg me af of mijn vader ook zo aan de tafel zat. Met lijm en mesje. geconcentreerd bezig met het plakken van huisjes. Het uitdenken van een kleine wereld. Ik heb het hem eigenlijk nooit gevraagd. Misschien leest ie dit en komt het antwoord. Misschien moet ik het maar eens vragen. Gewoon over vroeger, hoe hij mij de dingen liet zien. Ik weet er niet zoveel meer van. Soms een kleine herinnering. Ik hoop in ieder geval wel dat mijn enthousiasme voor modelbouw. Of in het minste geval het creatieve een beetje om mijn ventje neerdaalt. Wie weet zit hij ook ooit aan een tafel iets te plakken en denkt hij dan het zelfde als ik nu. Een mooie gedachte als je het mij vraagt.

Vandaag voor het eerst en eindelijk eens even een beetje tijd genomen om mijn nieuwe pinhole camera te laden met film. Ik heb hem al een tijdje in huis maar was er niet aan toegekomen. Afgelopen week ontving ik ook mijn vintage lichtmeter dus ik ben klaar om te gaan fotograferen. Ik wacht denk ik nog een weekje aangezien volgende weekend de bijeenkomst is van de Urban Photo Collective. Een mooi moment om hem in te wijden. Het zal wel even wennen worden. Licht meten. Tijd inschatten. Camera plaatsen en er het beste van hopen. Weer even helemaal terug naar de roots. Maar ik heb daar wel zin in. Dus nog even geduld voor ik mijn eerste foto’s kan laten zien. Bedenk dat ik ze ook nog moeten laten ontwikkelen, afdrukken en scannen. Tja, je moet wat over hebben voor je hobby.

Nog een weekje en dan ga ik weer lekker fotograferen met het Urban Photo Collective. Het thema “Alternative Cams” was eerst wat lastig in te vullen. Maar door het idee te lanceren om onze eigen camera te maken heb ik geloof ik iets leuks teweeggebracht. Ik heb ondertussen een tweede gemaakt. Een Rubikon. Iets eenvoudiger in elkaar te zetten dan de vorige maar wel handiger in gebruik. Betere filmwissel. Ik ben benieuwd naar hoe het eindresultaat gaat worden. De voorpret is er in ieder geval al.

Een beetje huisvlijt kan nooit kwaad. Glaasje erbij. Muziekje of de tv op de achtergrond en lekker je vingers onder smeren met lijn. De topjes van diezelfde vinger tot reepjes snijden met je hobby mes. En nieuwe vloeken uitvinden bij het uitvogelen van de bouwtekening. Over twee weken gaan we met het Urban Photo Collective zelf Pinhole camera’s maken. En ik dacht er alvast een te maken, gewoon om het eens gedaan te hebben. Ervaring doet leren. Dus een mooie bouwplaat van het internet gehaald en begonnen met plakken, knippen en vouwen. Leuk klusje. Maar dus wel een flink klusje. Vooral even de logica doorkrijgen. Maar nu ik die weet kan ik andere helpen en kunnen we tijden de UPC dag lekker aan de slag met Pinhole fotografie. Het leuke is dat pas dagen erna het resultaat te zien is. Het kan lukken of mislukken. Maar de weg ernaar toe is alvast heel creatief en leerzaam.